Մոտս ամենաշատ տպավորված սարսափ ֆիլմերից մեկը տեսել եմ, երբ երեխա էի (90-ականներին)։ Ֆիլմը տզրուկների մասին էր։ Խոշոր տզրուկները մտնում էին մարդու մարմնի մեջ ու սպանում նրան։ Ֆիլմի վերջում մարդկանցից մեկն է կենդանի մնում։ Երբ տզրուկները փորձում են նրան սպանել, նա ասում է․ «Դուք իրական չեք, չկաք, դուք իմ երևակայության արդյունքն
Պատկերացրեք մի մարդու, որը մտնում է անվճար ճաշարան, որտեղ կան աշխարհի բոլոր ուտեստները, ու սկսում է ամեն ինչ ուտել։ Ուտում է թթու, կծու, քաղցր, վառած, կիսաեփ, մաքրած, կեղտոտ, յուղային, անյուղ, քիմիական հավելումներով, պատրաստված՝ տանը, գործարանում, նկուղում, առանց ուշադրություն դարձնելու չափին, որակին, առանց հաշվի առնելու՝ օգտակար է, թե վնասակար, կուշտ է,
Ես հակված եմ ոչ մի «ճշմարտության» չհավատալ հարյուր տոկոսով։ Պատճառներից մեկն այն է, որ ես մանրամասնորեն չգիտեմ ճշմարտությունների հաստատման մեխանիզմները։ Օրինակ, երբ ասում ենք՝ այսինչ ուտելիքը օգտակար կամ վնասակար է, ինչպե՞ս է դա որոշվել։ Նույնիսկ եթե դա հայտարարել է Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը, դա ինձ տալիս է ոչ թե 100, այլ,