Ես իմ վրա զգացել եմ գիտակցական երեք ռեժիմ՝ ոգևորված, ընկճված, սառնասիրտ: Սովորաբար մենք չենք ընտրում մեր ռեժիմը, այլ հայտնվում ենք դրանում։ Օրինակ՝ վատ եղանակն ու լուրը մեզ գցում են ընկճված ռեժիմ։ Իսկ երբ անսպասելի բոնուս ենք ստանում աշխատավայրում, հայտնվում ենք ոգևորված ռեժիմում։ Ինքնաղեկավարումը իմ կյանքի մեծագույն աշխատանքներից է։ Ես սկսել
Հարազատներիցս ոմանք զարմանում են, երբ ասում եմ, որ ծովափնյա հանգստի մեկնելը լավ է, բայց ես դրան չեմ սպասում, քանի որ առանց դրա էլ ինձ լավ է։ Նույնիսկ եթե իմանամ, որ երբեք Հայաստանից դուրս չեմ գալու, չեմ կարծում, թե տրամադրությունս կընկնի։ Որպեսզի հասկանաք՝ ինչու, խոսենք հաճույքից։ Հաճույք Եթե մեր կյանքում չլինեին
1. Ծխելը թողնելը Ես սկսեցի ծխել համալսարանում, երբ 18 տարեկան էի։ Շարունակեցի ծխել բանակում, հետո՝ աշխատավայրում, ու թողեցի ծխելն այն ժամանակ, երբ երեք տարվա ծրագրավորող էի։ Դա բեկումնային շրջան էր, երբ որոշեցի ինքնակրթվել ու սկսեցի փոխվել։ Ծխելուց, ալկոհոլ օգտագործելուց ու որոշ այլ սովորություններից արագ ազատվեցի։ Դա հեշտ ստացվեց, քանի որ
Շատերս հավատում ենք, որ մեր ծնողներն ամենաճիշտն են։ Մենք մտածում ենք, որ պետք է ապրենք նրանց պես։ Այո, ծնողների կյանքը պետք է օրինակ ծառայի մեզ, բայց դրա մեջ մտնում են նաև նրանց սխալները։ Շատ կարևոր է, որ մենք գիտակցենք մեր ծնողների սխալները։ Մեր ճշմարտությունները ձևավորվում են մանկուց։ Մենք հավատում ենք
Մանկուց մեզ սովորեցրել են, որ եթե ուզում ես զարգանալ, պետք է գիրք կարդաս։ Հատկապես դպրոցում մենք շատ ենք կարդում (գրքերի մի մասը՝ պարտադրմամբ, մյուս մասը՝ մեր ցանկությամբ)։ Ես դպրոցում կարդացող ու լավ սովորող եմ եղել։ Մասնակցել եմ դպրոցական ու քաղաքային ինտելեկտուալ մրցույթների ու հաղթել։ Հարազատներս ինձ խելացի էին համարում, բայց
Ես հակված եմ ոչ մի «ճշմարտության» չհավատալ հարյուր տոկոսով։ Պատճառներից մեկն այն է, որ ես մանրամասնորեն չգիտեմ ճշմարտությունների հաստատման մեխանիզմները։ Օրինակ, երբ ասում ենք՝ այսինչ ուտելիքը օգտակար կամ վնասակար է, ինչպե՞ս է դա որոշվել։ Նույնիսկ եթե դա հայտարարել է Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը, դա ինձ տալիս է ոչ թե 100, այլ,
Հրաչյա Մանուկյանի տասը մտքերը բարության մասին 👇 1. Միայն դու գիտես, թե որքան բարի ես: Ուրիշները միայն կարող են ենթադրել:
Մարդկային իմաստության համար անհրաժեշտ առաջին բանը գիտելիքն է: Ոչ բոլոր շատ գիտելիք ունեցողներն են իմաստուն, բայց չկան իմաստուններ՝ քիչ գիտելիքով:
Մարդիկ չափից ավելի զգացմունքային են սեփական անձի ու ճակատագրի հանդեպ: Մենք սխալ պատկերացնումներ ունենք մեր ու կյանքի հարաբերությունների մասին: Դա բերում է կյանքից անհիմն սպասումների: Մենք կարծում ենք, թե կյանքը ֆիլմ կամ հեքիաթ է, որտեղ հերոսը մենք ենք: Այդ պատճառով չենք հասկանում, թե ինչպես կարող են մեզ չսիրել, վիրավորել, սպասեցնել,
Մարդկային գիտակցությունն ունի մակարդակներ: Որքան էլ քեզ թվա, թե գիտակցական բարձունքում ես, աճելու տեղ միշտ կա: Առաջին անգամ գիտակցական աճ զգացի 25 տարեկանում, երբ սկսեցի ինքնակրթվել և ինքնաճանաչմամբ զբաղվել: Այդ տարիքում էր, որ հասկացա հակառակ կարծիքներ լսելու կարևորությունը: Այն, ինչը նախկինում տհաճ էր, սկսեցի արժևորել: Հաղթահարեցի դիմացինի կարծիքը լսել չցանկանալու,