Ինչն է ինձ օգնում անցյալի անհանգստությունից ազատվել

Ես ընդունում եմ իմ անցյալը: Ես ընդունում եմ անհաջողությունները, որոնք եղել են, անիմաստ տարիները, որոնք անցկացրել եմ, հոգեկան ծանր ապրումները, որոնք ունեցել եմ: Ես ընդունում եմ, որ ժամանակին եղել եմ անխելք, սխալվել եմ, չեմ արել, չեմ ասել: Ես ընդունում եմ, որ իմ հարազատներից ոմանք չկան: Ես ընդունում եմ, որ կյանքը միշտ չէ, որ ուրախություն է պարգևում: Ես ընդունում եմ այն ամենը, ինչ իմ կյանքում եղել է , և համարում եմ դա փորձ, որը պետք է արդյունավետ օգտագործել:

Ժամանակը կրկնվելու հատկություն ունի: Մինչև մենք ափսոսում կամ անհանգստանում ենք նրա համար, ինչն անցյալում է, նման մի բան էլ տեղի է ունենում ներկայում: Իսկ մենք պատրաստ չենք դրան, քանի որ անցյալի հետ կապված մտքերը դեռ բաց չենք թողել:

Մի ափսոսացեք նրա համար, ինչը Ձեզ պահում է անցյալում: Ափսոսացեք, որ կարող եք բաց թողնել Ձեր տեղն ապագայում:

Զգացմունքները, որոնք անցյալից մեզ մոտ գալիս են, մեզ չեն հարցնում՝ ցանկանում ենք իրենց, թե ոչ. դրանք պարզապես գալիս են: Եթե մարդիկ ընտրության հնարավորություն ունենային, համոզված եմ, որ մարդկանց մեծ մասը կընտրեր, որ անցյալի վատ հիշողություններն իրենց չանհանգստացնեին: Բայց այդ հնարավորությունը մենք չունենք: Քչերն են կարողանում իրենց զգացմունքները ղեկավարել:

Ինչ-որ պահի ես գիտակցեցի, որ ցանկանում եմ ընտրություն կատարել: Ընտրությունը կայանում էր նրանում, որ ես ցանկացա անցյալից վերցնել միայն գիտելիքը, իսկ զգացմունքներն անցյալում թողնել: Դա դարձավ արդյունավետ կյանք ապրելու իմ հիմնական սկզբունքներից մեկը: Ես թույլ չեմ տալիս, որ զգացմունքները խանգարեն այսօրն ու վաղը կառուցելուն: Եթե անցյալի հետ կապող զգացմունքային շղթան չկտրել, այսօրն էլ անցյալ կդառնա, որը վաղը մեզ մոտ անհանգստություն կառաջացնի, և այդպես երկար կշարունակվի:

Ինչն է ինձ օգնում անցյալը չհիշել

Առաջին հերթին ինձ օգնում են մարդիկ, որոնք կան: Ես գիտեմ, որ պետք է այդ մարդկանց կյանքն ավելի լավը դարձնեմ: Դրանք մարդիկ են, ովքեր կողքիս են ամեն օր, բայց նաև դրանք մարդիկ են, ում չեմ ճանաչում: Դա է պատճառը, որ ես սիրում եմ գրել: Այս պահին դա այն ձևն է, որով փորձում եմ մարդկանց կյանքը փոքր-ինչ ավելի լավը դարձնել:

Երկրորդը՝ ինձ օգնում է գիտակցումը, որ այն, ով ես կամ այսօր, իմ առավելագույն տարբերակը չէ: Ես ափսոսում եմ նրա համար, որ կարող եմ իմ հնարավորություններն ամբողջությամբ չօգտագործել: Դա ինձ եռանդ է տալիս և արթնացնում է վաղ առավոտյան:

Երրորդը՝ ինձ օգնում են արկածները: Ես կյանքին որպես խաղ եմ վերաբերվում: Դա չի նշանակում, որ անլուրջ եմ վերաբերվում: Գիտակից կյանք ապրելն իմ գլխավոր ընտրությունն է: Բայց այդ ուղղու մեջ ես փորձում եմ խաղային տարրեր մտցնել: Խաղում անդառնալի պարտություն չկա: Պետք է այնքան փորձել, մինչև տվյալ մակարդակն անցնել: Խաղի յուրաքանչյուր մակարդակում խաղացողին արկածներ են սպասում. խնդիրներ, գլուխկոտրուկներ, որոնք պետք է լուծել: Ես փորձում եմ արկածային դարձնել իմ կյանքը՝ աշխատանքից մինչև հանգիստ:

Չորրորդը՝ ինձ օգնում են չափելի նպատակները: Իմ աշխատասենյակի պատերին ամրացված են թղթեր, որոնց վրա ես տեսնում եմ, թե ինչ արդյունքներ եմ ուզում ունենալ մեկ ամիս, մեկ տարի, 5 տարի հետո: Ես ունեմ ժամկետներ, թե երբ պետք է այդ ամենին հասնեմ: Երբ մտքերս անցյալ են գնում, աչքովս ընկնում են այդ պաստառները, և մտքերս անմիջապես հետ են վերադառնում (ոգևորությամբ անցնում եմ օրվա գործերին):

Եվ վերջապես, անցյալից կտրվելուն ինձ օգնում է ինքնակրթվելը և նոր գիտելիքներ ձեռք բերելը: Գիտելիքը մեր ԵՍ-ի մի մասն է: Երբ գիտելիքը հին է, այն մեխանիկորեն մեզ անցյալ է տեղափոխում: Երբ ամեն օր նոր գիտելիք ես ստանում, քայլ ես կատարում դեպի առաջ, իսկ դա մտքերն անցյալից շեղում է :

Ի՞նչն է Ձեր կյանքում պակասում: Գիտելիքն այդ ուղղությամբ փնտրեք:

Ամփոփում

  1. Ընդունիր անցյալդ
  2. Կենտրոնացիր մարդկանց վրա, որոնց ուզում ես օգնել
  3. Դարձիր քո լավագույն տարբերակը (գործիր այսօր)
  4. Ճանապարհդ արկածային դարձրու
  5. Ունեցիր չափելի նպատակներ
  6. Ինքնակրթվիր

Հետևյալ պիտակով նշված հոդվածներ: %s

error: Այս նյութը պաշտպանված է հեղինակային իրավունքով: Մեջբերումներ անելիս խնդրում ենք նշել հեղինակին: